Sanjuro'nun düellosu ayarında bir kavga yapmadan da ölmek zor şimdi, zira onunla bununla cebelleşmelten, itişmekten, sataşmalara, çatışmalara "dur, kes, sus, pis höt" demekten fırsat kalmıyor kılıcı çekip de bir kahramanın karşısına çıkmaya. Kahraman hayat, kendisinin habire ve ardı ardına öne sürdüklerinden fırsat bulup da karşısına çıkamıyorum. Daha doğrusu karşısına çıkacak yere kadar gelemiyorum. "Varsın olsun" da diyemiyorum açıkcası, laf aramızda yada değil, karşısına çıkasım var bu denyonun. Yıllarca çalıştım, mesela otobüs bekledim, elektirik kuyruğuna girdim, boklu dereye düştüm, telefon bekledim, kapıda kaldım, moby bile dinledim, fermuarım açık kaldı, bir paket sigarayı 1 saatte bitirdim, top pynamayı denedim düştüm belimi incittim, o ara izlemeyi en istediğim filmde uyuduğum da oldu, kaptan kaç'tım, tazi tut'a döndüm, hayatın yarattığı adamın birinin suratına vurmaya değmez diye duvara yumruk attım, elim kırıldı beş yerden alçıya aldılar, tek elle savaşmayı da öğrendim, yaralarımın üstüne üstüne vurdu bir başkası, hiç acımıyormuş gibi yapmayı da biliyorum. Hiç acımıyormuş gibi yapı kavgaya devam etmeyi de biliyorum, daha bunun bir çoklarını ben saysam sen bitiremezsin, bana göre, bence yeterince çalıştım. Şimdi hayat çıkmalı karşıma. Düelloya tutuşmalı bence. Götü yiyorsa tabi...

- ne için bu kavga, sonunda hayatı yensen ne kazanacaksın?

- ben kazanacağım, yetmez mi?